Het verhaal van Van Dijk-Stortelers: een dubbelslag met gescheiden mest
Als het geen auto’s zijn, dan wel trekkers. Langs de Beilervaart in Drenthe zou de fanatieke spotter op deze warme zomermiddag vaak naar de punt van z’n klapstoel schuiven. Loonwerkers, akkerbouwers en veehouders: ze rijden af en aan naar verderop gelegen percelen. Geen wonder dat er op het erf van maatschap Van Dijk – Stortelers eerst geen boer te bekennen is. Het gekletter van voerhekken verdwijnt snel naar de achtergrond, terwijl een bulderend landbouwvoertuig dichterbij komt.
Ontdek het verhaal van Van Dijk-Stortelers!
In de stuurcabine zit boer Bart met één van zijn kleinkinderen. Schoonzoon Tjerk loopt ze vanaf de voorkant van de stal tegemoet. Sinds drie jaar zit hij samen met zijn vrouw Ilse in maatschap met haar ouders op een melkveebedrijf van in totaal 160 koeien. Op een tweede locatie langs hetzelfde kanaal – een dikke kilometer verderop – wordt nog eens honderd stuks jongvee gehouden. Vlak vóór het afkalven komen ze terug.
Van de Zwarte Cross naar Drenthe
De Achterhoeker, geboren vlakbij de ‘heilige grond’ van de Zwarte Cross, maakte met zijn eigen ouders in het verleden de overstap naar een melkveebedrijf in Coevorden. Eenmaal daar zocht Tjerk het vooral buiten de deur. In 2003 stopte de familie met boeren; bij hemzelf bleef de ambitie in leven. Vlakbij Beilen reed hij altijd voor z’n werk langs het bedrijf van zijn toekomstige schoonouders. “Op een gegeven moment zag ik dan kans om via de dochter hier binnen te sluipen”, zo verwoordt hij subtiel met een onschuldige lach op z’n gezicht.
Koers bepalen
Af en toe meehelpen op het bedrijf van zijn schoonouders ging als vanzelf. Het idee om er later mee in maatschap te komen, dat heeft even op zich laten wachten. “Uiteindelijk begint het toch te knagen, van beide kanten. Als je goed met elkaar overweg kunt, dan kan dat alleen maar tot mooie dingen leiden”, aldus Tjerk. Zo staan beide generaties vol achter het eerdere besluit om een andere weg in te slaan met hun melkveebedrijf. “Het is een keus die bij je moet passen, want het vergt nogal wat extra inspanning.”
PlanetProof melkveehouderij
Meer natuurland, geen Roundup als onkruidbestrijder, bredere ligboxen, verruiming van vreetplekken en een lage kalversterfte: het is nog maar een greep uit de voorwaarden om PlanetProof te boeren. Maatschap Van Dijk – Stortelers voldoet aan alle eisen en heeft het keurmerk verdiend. “Zo profiteren we van een iets hogere melkprijs, wat op jaarbasis wel aantikt”, weet Tjerk. Toch plaatst hij er ook een kanttekening bij. “Het is absoluut een plus, maar puur financieel bekeken kun je er beter uit stappen en harder gaan knallen.”
Optimaal koecomfort
De winst zit vooral in andere aspecten. Zo ziet Tjerk dat het welzijn van de dieren een flinke sprong voorwaarts heeft gemaakt. “Het koecomfort is de laatste jaren écht veranderd en dat verschil merk je: geen kale hakken meer, koeien die soepeler opstaan en meer liguren maken.” Daarvoor wijst hij naar de omschakeling van koematrassen naar diepstrooiselboxen, wat ook zijn weerslag heeft op het celgetal. “We zaten altijd rond de 200 en nu zijn we gedaald naar 130.”
Gescheiden mest in de boxen: voordeelgevend én voordelig
Toch is diepstrooisel ook financieel een aantrekkelijke stap. Met biobedding als product bespaart het melkveebedrijf telkens als de ligboxen worden bijgevuld. In hun geval geldt: drie keer is scheepsrecht. “Eerst hebben we stro, kalk en water geprobeerd: daar krijg je best harde boxen van en het is een dure hobby. Toen hebben we een paar maanden een mestscheider gehuurd. Ook die kosten lopen op en dan is het wachten tot je weer aan de beurt bent”, zo ervaarde Tjerk. “Nu zijn we eigen baas en strooien we vaker in.”
Eenvoudig boxen bijhouden
Met een eigen mestscheider achter de stal leggen ze eenvoudig zelf twee keer per week een nieuwe voorraad strooisel aan. Na 15 uren draaien hebben ze genoeg droge fractie uit de mestput gehaald om alle 160 ligboxen bij te vullen. Dat gebeurt meestal op vaste dagen. “Vaak strooien we dinsdag en vrijdag. Het is maar net wanneer het nodig is”, zo zegt Tjerk. “De machine verbruikt toch weinig stroom en het is gewoon makkelijk dat je het product op eigen erf hebt.”
De gewenste meststroom voor grasland
Eenmaal gescheiden blijft ook gescheiden op dit Drentse melkveebedrijf. Dunne mest wordt niet opnieuw in dezelfde put vermengd met drijfmest, maar stroomt rechtstreeks in een betonnen silo van PAS Mestopslagsystemen. Daarmee bemesten ze het grasland. “Injecteren doen we bewust alleen met dunne fractie. Het is dunner, waardoor het beter in de grond komt. Er zit meer stikstof in, is pittiger en in tegenstelling tot drijfmest zie je het niet meer liggen als ze gister zijn geweest”, zo somt Tjerk overtuigend op.
Efficiënte mestaanpak
Als het even kan rijden ze met een haspel achter de mesttank aan om de percelen gelijk erna te beregenen. Een elektrische pomp zorgt voor de aanvoer van water uit de naastgelegen vaart. Verder is het plan hier gericht op vroeg beginnen en later in het seizoen afbouwen. “Maar niet voor de percelen met weidegang. Daar moeten we door om een zo hoog mogelijke benutting te houden”, stelt Tjerk. “Alles wat we niet door de mestscheider heen krijgen, voeren we af of gaat het bouwland op. Zo kunnen we het gras goed blijven injecteren.”
Regelmatig staan er bij Tjerk en zijn schoonfamilie belangstellende mensen op het erf. “We laten graag zien wat we doen en waar we trots op zijn”, zo stelt hij. Intussen draait de mestscheider wel door: een verse lading strooisel ligt alweer klaar onder de machine. De timing is perfect: Tjerk jaagt de koeien richting de melkput. Schoonvader Bart springt gelijk op de instrooier – amper 5 minuten later is een groot deel van de boxen bijgevuld. En daarmee wekken ze na melkerstijd dan weer de interesse van een heel andere groep!
