Het verhaal van Het Lansingerland: bouwen aan zekerheid met betaalbaar strooisel

“Het melkgeld is nog maar 8% van de totale omzet”, zo steekt Peter vrij snel van wal. Op steenworpafstand van waar zijn ouders ooit aan het roer van een veehouderij stonden, is sinds 2012 duidelijk een heleboel veranderd. Om de koestal heen is een landwinkel met zeer ruim aanbod aan streekproducten gekomen. Daarnaast is er opvang voor kinderen, dagbesteding voor mensen met een beperking en vergaderruimte voor bedrijven. Ook de toerist kan zich hier prima vertoeven op het campingterrein en het horecaterras.

Geluk bij een ongeluk

Met drie man personeel is de familie begonnen. Inmiddels lopen er zestig medewerkers rond op het boerenerf. “Het ging allemaal tegelijk lopen”, vertelt Peter. “Ik had een grote mouw aangetrokken, totdat het werk mij over de schoenen liep.” Na het breken van zijn voet tijdens een skivakantie schakelt Peter een bedrijfsverzorger in. Dat is het moment van inkeer: zonder medewerkers komen ze niet verder. De hulp van Johan is daarom niet van korte duur. Hij wordt verantwoordelijk voor de koeien, een droom die uitkomt.

Een stap opzij voor de Fleckvieh

Sinds elf jaar zet hij de zuiveltak naar zijn hand binnen de koers van de eigenaren. “Eerst was dat gangbaar met 140 koeien, vooral Holsteins, geen jongveeopfok en ervoor zorgen dat de melktank vol bleef”, weet Johan nog. Inmiddels zijn ze afgeschaald naar 75 stuks melkvee en is er doorgekruist met een ‘dubbeldoelkoe’-ras. “Daar waar Holsteins gauw inleveren op conditie, is dat met Fleckvieh niet zo. Bovendien verwerkt deze koe het natuurgras, wat we veel voeren, beter in melk.” Het past bij een bedrijf in transitie.

Van gangbaar naar biologisch

Boerderij Het Lansingerland levert sinds november 2025 biologische melk. Peter ziet het als een logische stap na een periode van flink doorgroeien. “In onze kijkrichting past bio-landbouw uitstekend. We hebben krappe grondposities, dus moesten we wel kijken hoe we meer fundament onder ons bedrijf konden krijgen. En als je biologisch wordt, krijg je gewoon een streepje voor”, merkt de bedrijfsleider op.

Omschakelen naar het agroforestry-systeem

Al enkele jaren wordt het gebruik van kunstmest en chemische bestrijdingsmiddelen aan banden gelegd. Naast eigen percelen dragen Johan en Peter zorg voor stukken grond van Staatsbosbeheer en Natuurmonumenten, waar ze uit eigen opfok ossen op weiden voor het vlees.

Vanaf volgend seizoen gaan ze zelf ook op elf hectare aan de slag met boomlandbouw. Of dit concept van ‘agroforestry’ uit kan, daarover bestonden twijfels. “Het is niet voor niks dat er zo weinig bomen worden geplant in Nederland”, geeft Peter aan. Toch gelooft hij erin: “Het sluit aan bij het geheel ‘Boerderij Het Lansingerland Op Weg Naar Zorgland In 2030’.”

Betaalbaarheid op de eerste plaats

Ook het principe van gescheiden mest in de boxen rijmt met het nieuwe, bedrijfszekere toekomstplan. “Dat betekent namelijk ook proberen om kosten weg te drukken”, zo stelt Johan. Peter voegt toe: “Voorheen kochten we tussen de €9.000 à €10.000 euro strooisel aan. Je koopt nu een machine die je binnen een aantal jaar eruit hebt. Een hooipers van een ton heb je in nog geen tien jaar terugverdiend.”

Speltdoppen verruilen voor biobedding

De melkveestal is uitgerust met meerdere rijen diepstrooiselboxen. Voorin ligt een lange knieboom, waar een aantal koeien hun voorpoten overheen hebben gegooid. Jarenlang werden speltdoppen aangekocht om alles vol te houden. “Het frappante daaraan was dat het celgetal in de zomer rond de 150 tot 200 lag, hoewel het resulteerde in een mooi en droog ligbed”, merkte Johan op. “Sinds gescheiden mest erin ligt, dook het in één keer naar de 100 en lager. Dat had ik niet verwacht.” Peter kan dit alleen maar beamen.

Ervaringen ophalen uit de praktijk

Beide mannen geven toe: de vrees voor problemen met uiergezondheid was eerder nog de reden om het besluit voor gescheiden mest uit te stellen. Om twijfels weg te nemen, ging Peter zelf de boer op bij een groot melkveebedrijf met eigen kaasmakerij. “Als zelfs die het in z’n boxen gooit, dan kunnen wij dat ook. Dat was voor mij het laatste zetje dat nodig was.”

Eenvoudig aan de slag

In het voorjaar van 2025 is een mestscheider van Keydollar op het bedrijf geïnstalleerd. Twee keer per week zorgt deze machine voor vers strooisel uit drijfmest en strooit Johan een dunne laag in elke box. Tegen de regen hangt er een dak van een tuinhuis boven de voorraadbunker, zodat het product mooi droog blijft. “Het werkt heel makkelijk, ook als je het een ander moet uitleggen. Je zet gewoon op de juiste manier de knop om met de juiste wachttijd ertussen. Daarna kan de machine door blijven draaien”, vertelt Johan.

Aandacht voor boxmanagement

Tevreden zijn Johan en Peter absoluut met het systeem waarmee ze structureel kosten besparen en droog & zacht strooisel maken. “Eigenlijk hadden we dit veel eerder moeten doen. De beesten blijven er mooi in liggen en zelfs als een koe erin schijt of zeikt, valt het echt mee wat dat met de uiergezondheid doet”, ziet Johan. “Je moet de boxen gewoon bijhouden.” Hier betekent dat: wekelijks aanvullen – om de drie dagen één kant van de stal – en blijven aanharken.

Toewerken naar een stabiel bedrijf

Voor Boerderij Het Lansingerland breekt met de omslag naar biologisch met agroforestry een volgende fase aan. Vanuit deze nieuwe basis willen ze het complete bedrijf stabiel & voorspelbaar maken en tegelijkertijd betaalbaar houden. Voor de ‘boerentak’ heeft Peter een duidelijke ambitie: halvering van de veestapel met behoud van dezelfde omzet. Dat moet in drie jaar tijd vooral gebeuren door de kostprijs verder naar beneden te drukken. “Nu zijn we zelfs aan het kijken om het onderhoud voor de bomen betaald te krijgen.”

Na februari komen 157 notenbomen, 58 fruitbomen en voor 2,5 kilometer aan heg in de grond. “Verder hebben we besloten om volgend jaar om te dopen tot kwaliteitsjaar”, stelt Peter. De drukte van alle mooie ontwikkelingen heeft namelijk ook een keerzijde. “Ik hou van een strak erf, maar dat is het verre van op dit moment.” Met gouden mensen om zich heen, zoals hij het zelf zegt, komt ook dat ongetwijfeld voor elkaar. “Zonder iedereen hier ben ik helemaal niks”, zo realiseert Peter zich maar al te goed.